Ouderenzorg erkennen als zwaar beroep!

 

Vrije tribune, Belang van Limburg, 22 september

Oorspronkelijke tekst

Een glimlach en een grimas

Enige weken geleden verschenen in deze krant enkele artikels over de povere zorg in woonzorgcentra. Gelukkig   is de realiteit genuanceerd, zoals mag blijken uit de kwalitatieve enquête die inmiddels bij duizenden bewoners is afgenomen en waarbij zij hun woonzorgcentrum een meer dan behoorlijk score geven. Deze week, op 21 september – wereld Alzheimer dag, willen wij het beeld scherp  stellen. In woonzorgcentra verblijven de oldest old die geconfronteerd zijn met chronische multipathologie. Voor de dagelijkse zorg praktijk betekent dit dat ruim 80% van de bewoners deels of volledig afhankelijk is voor de dagelijkse levenshandelingen. Dergelijke fragiliteit resulteert  voor de betrokken zorgverleners in een aanzienlijke  fysieke, psychische maar ook emotionele belasting omdat er ook antwoorden moeten geboden worden aan  bewoners die existentiële levensvragen stellen, die levensmoe zijn, die psychiatrische zorgnoden stellen. Daarnaast zijn er zijn ook familieleden die met recht hoge eisen stellen aan de zorg. De onregelmatige arbeid in een ploegenstelsel weegt tenslotte op de work life balances.

Is dit alles niet meer dan voldoende?! De grootste uitdaging vormen de helft van onze residenten die een dementieel syndroom hebben, doorgaans  in een gevorderd stadium. Hulpverleners trachten hier veiligheid te bieden in deze chaotische wereld. Steeds opnieuw moeten dezelfde vragen beantwoord worden, men moet voortdurend alert zijn voor mogelijke gevaarsituaties. Niet in het minst zijn er de complexe en vaak onbegrepen gedragsuitingen, zoals claimen, agitatie, hallucineren, …  Afasie leidt daarenboven  tot een sterk aangetast communicatievermogen. Personen met dementie leven in hun eigen afgesloten wereld: de verbindingen met de wereld lijken verbroken waardoor de relatie een beperkte wederkerigheid kent.  De ander is er nog, maar hij is nauwelijks  bereikbaar: wat betekent die glimlach of die grimas? Het gevoel  dat alles wat men doet niet meer van betekenis is, geldt als een  ware tragiek waardoor machteloosheid meer dan éénmaal toeslaat. De  zorgverlener  kan zich alleen maar met zijn  eigen hulpeloosheid aanbieden maar juist op dat ogenblik kan hij deze gehavende mens nabij zijn: ‘ik ben er voor u’.

Dit maakt het werken in de ouderenzorg intrinsiek zwaar maar ook boeiend.  Als hulpverleners terecht aangeven: “wij hebben onvoldoende  tijd voor een woordje” zeggen zij ook “begrijp onze onmacht, ondersteun ons’.

Het is de opdracht  van de politieke beleidsverantwoordelijken en van ons allen om kleur te bekennen over de ouderenzorg die men wenst.  Ieder voor zich moet de vraag beantwoorden welke zorg  men wenst op het ogenblik van een gezegende leeftijd.  Laat ons vandaag reeds bekennen dat degenen die deze zorg moeten waarmaken een zwaar zorgberoep hebben. Zo heeft de parlementaire commissie, die hierover moeten delibereren alvast één zorg minder: afvinken dat kruisje !!

Eén maand later….een bericht uit de ‘De Tijd, 20 oktober 2016’

 

 



Categorieën:Beleidsnieuws, In het nieuws, Vzw

Tags:

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: